GTST moet weer durven een échte soap te zijn
Aan de vooravond van een allesbeslissend seizoen dat vanavond start op RTL 4, is het interessant om te kijken naar een nieuwe impuls die GTST weer tot leven kan wekken.
Terwijl roeptoeters als Victor Vlam en Jan Uriot de soap doodverklaren en De Bondgenoten en B&B vol liefde dé gespreksonderwerpen aan de koffieautomaat zijn, is er een nieuw genre in opmars waar GTST zijn voordeel uit kan putten.
Ik zie een kans voor de serie om het tij drastisch te keren, mits de makers hun ego eens opzijzetten, stoppen met navelstaren en de online trend van het moment naar hun hand zetten: microdrama.
Dit genre is ontstaan in China en weet nu de rest van de wereld te veroveren. Microdrama laat zich vertalen als goedkoop gemaakte, maar verslavende fictie-snacks voor tussendoor: ‘series’ van 60 tot 100 korte afleveringen van maximaal twee minuten vol dramatische ontwikkelingen, vurige romances en cliffhangers. Klinkt dat bekend in de oren?
Microdrama: soap on steroids
De verhalen die er worden verteld zijn soap on steroids. Verboden affaires met maffiabazen, miljonairs die hun rijkdom verborgen houden, evil schoonmoeders die een romance tegenwerken: niets is te gek voor het genre, zoals dat met soaps ooit ook zo was.
Natuurlijk, door de korte speelduur zijn de plottwists wel erg ad hoc geschreven en de acteerkunsten zijn ook twijfelachtig, maar de microdrama-makers weten wel elke aflevering te eindigen op een cliffhanger die de kijker doet uitkijken naar het vervolg. Ooit was GTST daar heer en meester in, maar inmiddels ontbeert de soap de kunst van de cliffhanger.
Een paar voorbeelden van afgelopen seizoen: Demi en Zoran die na een dag over een wandelpad terug naar huis lopen, Julian en Marwan die na een conflict ieder een eigen kant op gaan, of inzoomen op het deurbordje van Tinus in het AZM. Dat zijn géén soapwaardige afleveringscliffs. Zelfs het eerste seizoen had niet zo’n schamel niveau.
Cliffwaardige GTST-momenten worden weggemoffeld
Andere, wél cliffwaardige momenten (de onthulling van Valentijn als mastermind, of Shanti die oog in oog staat met een levende Billy) worden intussen ergens halverwege in een aflevering weggemoffeld. Het is alsof de schrijvers zijn vergeten hoe ze een soap moeten maken. Alhoewel ik eerder denk dat de makers zich schamen voor het genre: ze maken immers geen soap, maar daily drama.
Met de aanhoudende concurrentie van De Bondgenoten is de vraag of de aanpak van GTST de juiste is: mensen praten eerder over de stomende affaire van Anouk en Diederik dan over Demi en Ruben met hun co-ouderschapsplan.
En intussen staat eigentalige concurrentie door verslavende microdrama al om de hoek: de NPO is inmiddels gestart met een microdramaserie voor jongeren.
Zoetsappige daily drama-aanpak GTST werkt niet
Het is dus een kwestie van tijd voordat het genre vaste voet op Nederlandse bodem krijgt en GTST met zijn zoetsappige daily drama-aanpak helemaal het nakijken heeft.
Dat tij kan dus nog gekeerd worden als de GTST-makers hun identiteitscrisis overwinnen en weer een spraakmakende soap gaan maken. Het moet weer must see tv worden; mensen moeten erover praten bij de koffieautomaat en op het schoolplein.
Personages moeten weer archetypisch worden neergezet, verhalen scherper, spannender en ‘soapier’ geschreven, en iedere aflevering moet eindigen op een cliffhanger die ons in frustratie achterlaat, omdat we een dag of langer moeten wachten op het vervolg.
Alles bij elkaar precies datgene wat microdrama momenteel hot maakt. Want ouderwetse soap is hipper dan men bij GTST denkt.
